Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
32ste zondag door het jaar (C)
9 en 10 november 2013
 
 

Schriftlezingen:

II Makabeeën 7, 1-2.9-14
Lucas 20, 27-38

Verkondiging (preek):

Soms zeggen wij van iemand,
dat hij of zij “de hemel verdiend heeft”!

Dan is die ander zó goed, zó liefdevol,
dat het leven oplicht
dankzij de liefde en de zorg die gedeeld worden.

Mensen die de hemel verdienen,
staan doorgaans niet met hun hoofd in de wolken,
maar met twee voeten midden in het leven.

Goddank zijn er ook in onze tijd heel wat hemelse mensen te vinden.
Ouders die met engelengeduld een autistisch kind opvoeden.
Bezoekers, die met grote trouw
het leven van eenzame mensen verlichten.
Hartelijke mensen,
die vreemdelingen een stukje thuis bieden.
Vrijwilligers die maar geen “nee” kunnen zeggen
wanneer op hen een beroep wordt gedaan.

Al die goede, liefdevolle mensen in ons midden,
maken iets zichtbaar van wat de hemel moet zijn:
Een tijd die je geschonken wordt.
Een ruimte waarin je thuiskomt.
Een deur die voor je opengaat.
Een stem die je welkom heet.
Een liefde waarin je kunt wonen.

Vandaag hoorden wij hoe ook Jezus in gesprek was over de hemel.
Een groepje Sadduceeën komt naar Hem toe.
Zij geloofden niet in een leven na de dood.
Met een zekere spot in hun stem vragen ze aan Jezus:
“Hoe zit dat nou in die hemel.
Wanneer een vrouw getrouwd is geweest met zeven broers,
waarvan de een na de ander gestorven is,
met wie zal ze dan in het hiernamaals getrouwd zijn?”

Dat lijkt hen een interessante vraag; maar Jezus gaat er niet eens op in.
Wat de hemel is, dat gaat onze voorstellingen te boven.
En je komt geen stap dichterbij de hemel,
door er lang en moeilijk over te discussiëren.

Voor Jezus is de hemel een ontmoetingsplaats,
waar Abraham, Isaäk en Jacob zijn,
samen met Mozes en allen die in het licht van God geleefd hebben.
De hemel is de ontmoeting met God,
is thuiskomen,
omarmd worden,
welkom zijn voor eeuwig.

Wie God op zijn woord vertrouwd, hóeft zich geen voorstelling te maken
van hóe het zal zijn aan de overkant.
Want we weten Wie er zal zijn.
Zo sprak Jezus zijn geloof uit in de laatste regel van het Evangelie:

“De Heer is toch geen God van doden,
maar van levenden,
want voor Hem zijn allen levend.”

Dát geloof maakte van Jezus de meest hemelse mens.
Het gaf Hem de kracht om het leven te eren,
ook dat van kleine, zwakke en mislukte mensen.
Want voor God zijn allen levend.

Dat geloof hield Jezus gaande,
ook toen tegenstand groeide
en Hij zijn leven niet meer zeker was.
Want voor God zijn allen levend.

Dat geloof werd bewaarheid
toen voorbij het kruis en het graf
het leven van Jezus vernieuwd werd.
De Heer is geen God van doden, maar een God van levenden!

Wanneer je dat geloof eigen kunt maken,
dan vindt je innerlijke vrede,
dan ontvang je kracht om een hemels mens te zijn,
om hier op aarde mens van de toekomst te zijn:
iemand die voorgoed zal leven.

De Sadduceeën discussieerden over de hemel, met ongeloof in hun stem.
Jezus leert ons om hemelse plekken te scheppen … hier, nu, in je eigen leven.
Dan wordt de belofte van het eeuwige leven ineens veel geloofwaardiger.

Hoe de hemel er uitziet, dat weten we niet.
Maar onlangs zag ik een briefje op een deur,
dat niet zou misstaan op de hemeldeur.
Tijdens een wandeling in de Voerstreek kwam ik bij een kapel van zusters.
Op de deur stond in drie talen – Frans, Nederlands en Duits – het volgende:

U bent welkom om binnen te komen, ook tijdens de diensten,
hier stoort u nooit, want God wacht op u.

Dat briefje op de kapeldeur gaf mij een hemels gevoel,
een beeld van hoe het zal zijn … bij de God van levenden.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey