Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag van de Vastentijd (C)
16 en 17 maart 2013
 
 

Schriftlezingen:

Jesaja 43, 16-21

Johannes 8, 1-11

Verkondiging (preek):

Stel je eens voor dat in je huis een klok hangt die nog van je overgrootouders is geweest en dat deze op een gegeven moment begint achter te lopen.
Je draait hem in een deken en gaat ermee naar de klokkenmaker.
En wat doet hij?
Hij haalt een zware hamer en begint je antieke klok in elkaar te timmeren.
Terwijl hij zegt;
“Als zo’n klok niet in orde is, kun je hem net zo goed in puin slaan!”

Dat zou natuurlijk absurd zijn.
Want van een klokkenmaker mag je verwachten dat hij houdt van klokken
en zijn vak met liefde uitoefent.
Dat hij je kostbare bezit met liefde repareert.

Maar weet u wat nog absurder is?
Wanneer mensen zich beroepen op God en intussen andere mensen stuk maken.
Wanneer je zegt “Ik geloof in God, de Schepper van al wat leeft”
en intussen een ander levenskansen ontzegt.
Dat is pas écht absurd.

Maar juist dát dreigt te gebeuren in heet Evangelie van vandaag.
Het gaat daar niet om een antieke klok, maar om iets dat veel kostbaarder is.
Het gaat om het leven van een vrouw.

Enkele geestelijke leiders sleuren de vrouw met zich mee.
Ze hebben haar betrapt op overspel.
Er is geen twijfel mogelijk, want ze hebben het zelf gezien.
Dus moet zij bestraft worden, zo is immers de Wet.

Het is afgelopen met de vrouw.
De voorname heren hebben Gods Naam op hun lippen en een steen in hun handen.
Die steen is eigenlijk een symbool van heel hun houding.
Het is geen bouwsteen.
Hun steen laat zien hoe hun hart is … koud, onbarmhartig en hard.
Het is een steen om iemand mee dood te gooien.

Het symbool van Jezus is een heel ander.
Geen steen om mee te gooien, maar het zand.
Jezus schrijft met zijn vinger in het zand.
Wanneer Hem gevraagd wordt: “Wat moeten we met deze vrouw doen?”
Een vraag waarop de aanklagers al het antwoord hebben …
Dan schrijft Jezus in het zand!

Ook wanneer ze Hem de tweede keer de vraag stellen,
nu wat minder zeker: “Wat moeten we doen?” …
Dan schrijft Jezus in het zand!

Zelfs wanneer Jezus de aanklagers zelf het antwoord laat geven, door te zeggen:
“Laat degene onder jullie die zonder zonde is, de eerste steen gooien” …
Zelfs dan schrijft Jezus in het zand!

De harde stenen en het zand staan tegenover elkaar!
Het zand is steeds in beweging, het is zacht en vangt je op, wanneer je valt.
Het zand draagt je, in plaats van de steen waarover je kunt struikelen.
Zoals dat zand is ook de houding van Jezus.
Hij heeft wél het heil van de vrouw voor ogen.
De anderen willen haar leven stukslaan, maar Hij wil haar leven repareren.

Voor Jezus is de Wet van God niet een steen om mee te gooien,
maar de bodem die Hem draagt.
Leven volgens Gods Wet, dat betekent dat je durft te geloven in een nieuw begin.
Leven volgens Gods Wet, dat biedt mensen kansen.
Leven volgens de Wet, dat is het geloof overnemen van Jesaja, die uitriep:
“Het nieuwe is al begonnen, zie je het niet?”

Jezus wijst ons een weg, door te tekenen in het zand.
Het gaat erom dat ook wij zijn zoals het zand, een bodem die anderen draagt.

Zo heeft Hij het ons zelf voorgedaan:

Geen straf, geen oordeel, enkel liefde.
Wat is gebeurd, dat is voorbij.
Hij daagt ons uit tot een beter leven.
Een nieuw begin, van zonden vrij.

Zijn liefde scheurt de hemel open
en toont dat er toekomst is.
De vlam die kwijnt, zal krachtig branden,
maakt sterk, wat nu gebroken is.

Op elke tocht is Hij steeds bij je,
zichtbaar, onzichtbaar, reisgenoot.
Als de grond onder je voeten,
zijn liefde is onzegbaar groot.

Want zie, Ik ga iets nieuws beginnen,
schrijft Jezus steeds weer in het zand,
als groots en onweerlegbaar teken:
jouw naam, jouw leven, in zijn hand.

Amen!

 

 

 


 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey