Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
4 november 2012
 
 

Evangelie:

Lucas 24, 13-35 (De Emmaüsgangers)

Verkondiging (preek):

Pas geleden las ik een boek
waarin nabestaanden beschrijven hoe hun leven verder ging
na de aanslagen op het World Trade Center in New York.
In een van de verhalen vertelt een vrouw
over het overlijden van haar man, op die 11-de september 2001.

Na zijn dood probeerde ze de draad op te pakken.
Omwille van de kinderen wilde ze sterk zijn,
verder gaan.
En ze ontdekte wat vele mensen ontdekken:
dat je het leven inderdaad kunt oppakken, ook al is dat zo anders geworden
en ook al had je dat van tevoren nooit kunnen denken.

Na verloop van tijd haalde het verdriet haar ineens in.
Iets heel kleins, bracht haar leven tot stilstand.
Het was de dag dat het antwoordapparaat van haar telefoon uitviel,
zodat ze opnieuw een boodschap moest inspreken.
Op het antwoordapparaat had nog steeds de stem van haar man gestaan.
Ook die was nu weg.

Dat moment brak haar ... misschien nog meer dan de uitvaart.

Wat die vrouw moest ervaren, dat maken heel wat mensen mee,
die een dierbare hebben verloren.
De wereld gaat verder.
Je leven moet verder.
Er komen opnieuw momenten die de moeite waard zijn,
je leert weer om te lachen, vaak door je tranen heen,
je verricht je alledaagse werk.

En dan wordt je ineens ingehaald door je verdriet.
Omdat je iets wil delen en dat niet meer kan.
Omdat je een gezellige avond hebt gehad en thuiskomt in een leeg huis.
Omdat je zou willen vragen of je het goed doet
en je partner, je ouder, je broer of zus, je dat niet meer kan vertellen.
Omdat je antwoordapparaat opnieuw moet worden ingesproken,
of je voor de eerste keer alléén een nieuw bankstel moet kopen.

Zulke momenten kunnen je overvallen.
Dat maakten ook twee leerlingen van Jezus mee,
die vanuit Jeruzalem op weg gingen naar Emmaus.
Ze hadden heel wat achter de rug.
Een ware lijdensweg.
Samen met Jezus waren er hoopvolle tijden geweest,
prachtige momenten waarin het leven één en al belofte leek.

Maar toen viel de schaduw van het kruis over hun bestaan.
Jezus werd gedood, en met Hem ook hun dromen en hoop.
De leerlingen vluchten daarom weg uit Jeruzalem.
Ze keren het verleden de rug toe
en proberen een nieuwe weg te banen.
Maar wie het verdriet wil ontvluchten, die loop ook zichzelf voorbij.
Soms moet je eerst door de bitterheid, om weer verder te kunnen.

Jezus gaat met hen mee,
maar ze zijn niet in staat om Hem te herkennen.
En wat doet Hij?
Hij spreekt geen gemakkelijke troostwoorden.
Nee, Jezus nodigt hen uit om te vertellen.
En dan struikelen de leerlingen.
Ineens breekt hun verdriet open.
En ze vertellen … over hun hoop, over hun dromen,
over wat zo mooi leek en zo wreed werd verstoord.

En Jezus, die gaat met hen mee.
Hij wordt reisgenoot in dat Land waar een mens de weg niet kent.
Pas wanneer ze een hele reis hebben gemaakt,
beseffen de leerlingen: “De Heer was bij ons”.
Jezus heeft hun verdriet niet dichtgeslagen met vrome woorden,
maar juist geopend met zijn aanwezigheid.

En precies dat willen wij ook vandaag doen in deze Allerzielendienst.
We zijn op weg, zoals die leerlingen.
Ieder met een eigen verhaal, met eigen verdriet en pijn.
Je verdriet en je gemis is persoonlijk,
heeft een naam en een gezicht.
En anderen weten inderdaad niet hoe het nu bij jou voelt.
Maar je bent niet alleen.
Er is een kerk vol met mensen die wel vermoeden hoe jij je voelt.
Die net zoals jij struikelen over hun verdriet.
En die soms de weg kwijt zijn.

En in ons midden is er Een die met je meegaat.
Net zoals bij die leerlingen onderweg naar Emmaus,
nodigt Hij je uit om je verhaal aan Hem te vertellen.
Om je woede, je pijn en je angst met Hem te delen.

En om je te laten weten
dat Hij jou kent en dat Hij je dierbare kent,
dat Hij bij Hem of haar is, net zoals Hij bij jou is.

Of je nu op weg bent
van Jeruzalem naar Emmaus
of van gisteren
naar een nieuwe dag.

Er is Iemand die
naast je wil lopen
omdat hij de pijn
in je hart zag.

Hij dwingt niet
en overlaadt je niet
met onverstaanbare
woorden.

Hij deelt in de
verhalen die bij jou
en je dierbare
hoorden.

Achteraf
of tijdens de reis
dan besef hopelijk
Hij was bij mij.

En dan is Hij
ongetwijfeld ook
mijn lieve dode
heel nabij.

Amen!


 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey