Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
28ste zondag door het jaar (B)
13 en 14 oktober 2012
 
 

Verkondiging (preek) b.g.v. de opening van het jaar van het geloof:

De Zuid-Amerikaanse Bisschop Romero beschreef ooit hoe hij een preek maakte.
Op zaterdagochtend ging hij achter zijn bureau zitten.
Aan de ene kant lag de Bijbel
en aan de andere kant de kranten van de afgelopen week.
Pas wanneer het ene verhaal
het andere raakte,
was zijn preek klaar.

Het verhaal van ons geloof,
de eeuwenoude geschiedenis van God
die met mensen meetrekt,
stopt niet op de laatste bladzijde van de Bijbel,
maar gaat door.
Die Zuid-Amerikaanse Bisschop voelde dat goed aan.

De Bijbelse ervaringen van Abraham en Sara,
van Mozes, van koningen, profeten en apostelen,
willen moed en geloof schenken
aan Jan en Marie, aan Henk en Ingrid, aan mensen van nu.

Vijftig jaar geleden besefte dat ook een man die aan het hoofd van de kerk stond.
Johannes XIII was tot paus gekozen.
Hij kreeg daarmee de opdracht om het geloof van de kerk te bewaren,
maar hij besefte dat je dat niet kunt door in een veilige burcht te gaan zitten.
Paus Johannes was zo geraakt door de woorden van Jezus,
dat hij die wilde delen met de wereld om hem heen.

Volgens een legende was hij pas paus,
toen hij in een bedompte ruimte kwam in het Vaticaan.
Hij opende het raam en de frisse lucht stroomde binnen.
Hij zei:
“Dát heeft de kerk nodig: frisse lucht,
een raam dat open gaat naar de wereld!”

Vijftig jaar geleden riep hij daarom alle bisschoppen naar Rome,
om met elkaar en met anderen na te denken.
Paus Johannes gebruikte daarbij het woord “aggiornamento”,
Wat betekent: “Bij de tijd brengen!”

In de tijd van koude oorlog,
schreef hij over pacem in terris,
over vrede op aarde,
die vraagt om rechtvaardigheid en kansen voor iedereen.

In een kerk waarin alleen geestelijken het voor het zeggen hadden,
ontdekte men opnieuw de roeping van iedere gelovige.
Het concilie sprak over “Het volk van God”,
dat onderweg is door alle tijden.
Een volk van vrouwen en mannen,
gewijd en leek, aan elkaar gegeven,
allen even onmisbaar en even belangrijk.

Het concilie opende deuren naar andere kerken,
zodat er eindelijk een gesprek kwam met protestanten en orthodoxen.
Maar ook met het Joodse volk en andere religies.

Het concilie leerde mensen om de Bijbel te lezen,
als de kostbaarste schat die we meedragen door de tijd.
Vieringen klonken in de eigen taal,
het altaar kwam in het midden van de vierende gemeenschap te staan.


Zo probeerde het concilie om de kerk bij de tijd te brengen.
Om het verhaal van ons geloof verstaanbaar te maken
voor mensen van nu.

Vijftig jaar later wordt het Concilie herdacht.
De huidige Paus heeft een Jaar van het geloof uitgeroepen.
Omdat iedere tijd vraagt om bezinning over de vraag,
hoe we de Boodschap van Jezus verstaanbaar kunnen maken.
Daar gaat het om, dat is de opdracht van de kerk.

Onze tijd is weer anders dan die van vijftig jaar geleden.
De wereld kent andere mogelijkheden, problemen en zorgen.
De kerk is intussen kwetsbaar geworden,
getekend door verhalen over misbruik,
door velen verlaten,
vaak uitgeblust en moedeloos.

Maar op de plekken waar mensen het verhaal van God
verbinden aan hun eigen leven,
daar zie je door alles heen
tekenen van hoop.
Juist dáárom gaat het in dit jaar van het geloof.
Dat we het goede delen:
de verhalen van ons geloof,
de voorbeelden van bijzondere mensen,
de trouw van zo velen.

Wereldwijd stellen katholieken zich de vraag:
“Hoe kunnen we de kerk in deze tijd vorm geven?”
Voor ons is dat een heel actuele vraag,
want er zal heel wat veranderen in de komende tijd.
Parochies gaan samenwerken, besturen kijken over de grenzen heen.
En tegelijkertijd hebben we in alle parochies mensen nodig
die ter plekke de kerk een gezicht geven,
die vieren,
dienen,
helpen,
gemeenschap bouwen.
Om hier en nu het volk van God te zijn, waarvan het Concilie sprak.

Het is waardevol dat we vijftig jaar na de opening van het Concilie
nadenken wat onze roeping is,
als kerk
en persoonlijk als gelovige.
Zodat we in onze zoektocht niet alleen praten over structuren
en samenwerkingsverbanden,
maar ook en vooral over het geloof dat we met elkaar
en met anderen willen delen.

Want wanneer het verhaal van ons geloof
raakt aan het verhaal van onze tijd,
dan worden wij deel van die eeuwenoude geschiedenis
waarin God met zijn volk op weg gaat.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey