Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Indiëherdenking
2 juni 2012
 
 

Op 2 juni vond de jaarlijkse herdenking plaats bij het Indiëmonument te Maria Hoop, opgericht ter ere van negen jongens die naar het toenmalig Nederlands Indië werden uitgezonden. Drie van sneuvelden en rusten in vreemde aarde.

Verkondiging (preek)

De kunstenaar Gunter Demnig heeft letterlijk een spoor achtergelaten
door heel Europa.
Zijn levenswerk zijn de zogenaamde “Stolpersteine” …
de struikelstenen.
Demnig brengt gedenktekens aan in het trottoir,
vlak bij de plek waar slachtoffers van het Naziegeweld hebben gewoond.
Op kleine messingplaatjes staat de naam van Joden, zigeuners en andere
slachtoffers, met de datum van hun deportatie en overlijden.
Ook heel dichtbij zijn zulke struikelstenen te vinden,
op de Markt van Kerkrade en in Eygelshoven.

De kunstenaar spreekt van Struikelstenen,
omdat je hart en je hoofd even struikelt
wanneer je de namen ziet tussen de stoeptegels.
Wanneer je de tekst wil lezen,
moet je voor hen buigen.

Het is mooie gedachte van die kunstenaar.
Want we hebben zulke plekken nodig, waar je hoofd en hart even struikelen.
Waar je stilstaat bij de slachtoffers van oorlog en geweld,
van onderdrukking en strijd.
Ook in ons dorp is er een soort “Struikelplek”,
het is deze plek van herdenking.
Hier wordt de herinnering levend gehouden aan negen jongens die naar Indië werden gestuurd, naar de andere kant van de wereld, naar een wrede oorlog.
Wanneer je denkt aan wat zij hebben meegemaakt,
dan struikelen je hart en je verstand.
Vooral wanneer je denkt aan drie van hen,
die ginds het leven hebben gelaten.

Ieder jaar struikelen wij heel bewust
over wat toen gebeurd is.
We staan stil, we gaan door de knieën
en we zeggen:
“nooit meer oorlog!”

Het is trouwens ook heel Bijbels om als het ware “Struikelstenen” aan te brengen.
Heel wat van die oude verhalen van ons geloof
brengen je even tot stilstand,
ze zetten je aan tot nadenken.
Joodse profeten herinneren regelmatig aan de tijd
waarin hun volk onderdrukking moest ervaren.
Gedenk hoe je voorouders als slaven in Egypte moesten leven,
hoe ze zuchtten onder het juk van onderdrukking,
hoe God hun zuchten hoorde
en hen naar de vrijheid leidde.
Wanneer je dat voor ogen houdt,
dan kun je zelf toch niet anderen onderdrukken?
Dan kun je vreemdelingen toch niet buitensluiten?

Zo brengt de Bijbel ons aan het struikelen:
Zorg in Godsnaam dat je anderen niet aandoet
wat je voorouders werd aangedáán.
Zorg dat je de vrijheid koestert
die zij zo moeizaam hebben verworven.

Hetzelfde zouden wij elkaar moeten toeroepen bij dit monument.
Onze voorouders hebben de pijn van oorlog gevoeld,
ze moesten ginds strijden,
terwijl ze hier in vrede wilden leven.
Zorg er in Godsnaam voor dat onze kinderen
dat nooit hoeven mee te maken,
dat zij leren houden van vrijheid, gelijkheid, vrede.

In de taal van de Bijbel noemt men dat “gedenken”.
Het is meer dan een geschiedenisles onthouden.
Gedenken verbindt verleden, heden en toekomst
als één groot verhaal.
Een verhaal waarin God met ons meegaat
en ons aan het struikelen brengt.
Om ons hart en ons verstand aan te spreken,
omdat het anders en beter kan in deze wereld.

Laten we nu luisteren naar een gedicht over gedenken
dat ons daartoe uitnodigt
en dat door Annelieke wordt voorgedragen …

Gedenke …

Väöle höbbe vier gekind
Die d’r noe al neet mieë zint
Juus wie bäöm de blaar verleze
Weggedwarreld doer d’r windj

Väöle zint d’r auch gewaes
Die ós in vreej zint vuurgegange
Zónger wat die vuur ós dege
Houwe vier hie neet gestange

Väöle wille vier gedènke
En mèt iër hun name sjrieve
Neet vergaete, d’r vuur zörge
Dat z’in gedanke bie ós blieve.

Voorbede (pastoor en vormelingen)

Pr.  Laten we nu bidden om vrede:
veraf en dichtbij, vandaag en morgen.

1. Voor alle slachtoffers van oorlog en geweld:
soldaten en burgers, mannen vrouwen,
kinderen en ouderen.
Dat wij niet vergeten wat hen overkomen is,
en bidden dat er nooit meer oorlog zal zijn.
Laat ons bidden …

2. Voor de mannen die vanuit Maria Hoop
 naar Indië werden gestuurd en sneuvelden.
 Wij denken aan Tony van Birgelen, Arthur Kursten
en Matthieu Aarts.
Moge God hen eeuwige vrede geven.
Laat ons bidden …
 
3. Voor veteranen die terugkeerden uit Indië,
vaak voor het leven getekend.
Voor hen die niet meer terugkeerden,
en rusten in vreemde aarde.
Voor allen die een dierbare hebben verloren, hier én daar.
Laat ons bidden …

4.   Voor kinderen die in onze tijd
opgroeien in een oorlogsgebied.
Dat er vrede komt, in hun land en in hun hart.
Laat ons bidden …

Pr. Intenties (…) Laat ons bidden …

Pr. Heer, maak van ons een werktuig van uw vrede.
 Amen.

 

        
 
 
2017 Parochie Pey