Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag van de Veertigdagentijd (B)
24 en 25 maart 2012
 
 

Schriftlezing:

 

Jeremia 31, 31-34

 

Verkondiging (preek):

 

In het laatste deel van de film “The Godfather” komt een bijzondere scène voor.
Wanneer een nieuwe paus gekozen moet worden,
wordt er gesproken over de betekenis van geloven,
over verleden en toekomst.
En een van de kandidaten pakt een steen uit stromend water.
Met één klap slaat hij die steen doormidden.
Dan zegt hij:
“Kijk, die steen heeft wellicht eeuwenlang in het water gelegen.
De stroom is steeds langs gegaan.
Maar het binnenste van de steen heeft hij niet kunnen bereiken.
Het hart van de kei is helemaal droog!”

 

Het is een beeld dat je aan het denken kan zetten.
Al eeuwenlang stroomt het Christendom door deze wereld
en door onze samenleving.
Er zijn tijden van hoop en kracht geweest,
maar ook telkens weer de teleurstelling, het falen.
Want ook al noemt een maatschappij zich Christelijk,
vaak lijkt de boodschap van Jezus langsgekomen te zijn,
maar niet binnengekomen.

De woorden van Jezus hebben geklonken,
ze zijn voorgelezen en uitgezongen.

Maar zo vaak ook buitenkant gebleven.
Waar Jezus ons leert om de andere wang toe te keren,
om tot zeventig maal zeven keer te vergeven.
Daar hebben Christenen vaak te snel teruggeslagen, of zelfs de eerste klap uitgedeeld.
Er is zelfs oorlog gevoerd in de naam van Jezus.

 

Waar Jezus het goede zag in de Romeinse honderdman of de vrouw uit Kana.
Daar kijken wij nog zo vaak met een oordelende blik naar mensen
met een andere taal, cultuur of huidskleur.

En ook binnen de kerk heeft de Boodschap lang niet altijd het hart kunnen bereiken.
Dat blijkt wel uit de stroom van berichten over misbruik.

 

Soms lijkt onze samenleving inderdaad op een steen,
die eeuwenlang in de christelijke bedding heeft gelegen,
maar van binnen niet doordrongen is geraakt van de Boodschap van Jezus.

 

Dat was ook zo in de oudste Bijbelse tijden.
Wanneer Mozes de berg op gaat om de tien geboden te ontvangen,
dan heeft hij zijn rug nog niet gedraaid, of het volk danst om het gouden kalf.

 

Maar ondanks dat alles is de stroom van God naar ons toe

nooit opgedroogd!
Want God weigert om de hoop op te geven.
Misschien wel juist omwille van die mensen,
die niet als een steen in het leven staan,
maar als een spons.
Want ook zulke mensen zijn er telkens weer geweest.
Ze hebben de Boodschap van de Bijbel tot in hun diepste diep opgenomen
en ernaar geleefd.
Het zijn de mensen die in de stroom van de tijd
gebouwd hebben aan een nieuwe wereld.

Zoals Franciscus dat deed in de Middeleeuwen,
toen hij besloot om te leven als broeder van alle schepselen.
Zoals pater Damiaan dat deed,
toen hij voor de melaatsen ging zorgen, naar wie niemand omkeek.
Zoals dominee Martin Luther King dat deed,
toen hij zonder geweld de samenleving openbrak.
Zoals Majoor Bosshardt het deed
toen zij mensen uit de goot van de samenleving opraapte.

Maar ook mensen die in onze eigen tijd en omgeving

onopvallend doen wat Jezus heeft voorgedaan.
Die kúnnen delen, helen, geven en vergeven.
Gelukkig zijn ook zij van alle tijden.
Het zijn zulke mensen, die zich als een spons hebben volgezogen,
midden in onze keiharde wereld.

Ze geven ons hoop en ze geven God hoop.

In de eerste Lezing sprak God zich uit, door de profeet Jeremia:
“Er komt een dag,
waarop het woord van God,
voorgoed gegrift zal staan
in het hart van mensen!”

 

Dan staan de tien geboden niet gebeiteld op een steen,
maar ze leven in het hart van mensen.

Dan kent iedereen God,
omdat God woont in het hart van oprechte mensen,
die doordrongen zijn van de Boodschap
en ernaar leven.

 

Het kan beginnen, waar wij als een spons

de Boodschap van Jezus in ons opnemen
en onze woorden laten lijken op zijn woorden,
onze daden op die van Hem.
Het is niet gemakkelijkste weg, dan niet, maar het is wel de redding van de wereld.
Zoals het in de Eerste Lezing klonk:

 

“Dan zegt God:
Ik schrijf mijn verbond
woord voor woord in jouw hart.
Dan kent iedereen Mij,
vanaf de kleinste tot de grootste.
En Ik zal alle misstappen vergeven,
want Ik ben een God die vergeeft.”

 

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey