Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
30 oktober 2011
 
 

Verkondiging (preek):

Op zondagmiddag vindt een gebedsviering plaats, waarin wij onze overledenen gedenken.

Soms hoor je dat iemand zucht:
Ik kan maar op n plaats tegelijk zijn!
Dat zeg je, wanneer het heel druk is
en aan alle kanten aan je getrokken wordt.

Het is natuurlijk waar je kunt maar op n plaats tegelijk zijn.
En tegelijkertijd is het niet altijd waar,
dt vertellen ons de verhalen van ons geloof.

Een kind bijvoorbeeld, dat veilig op de schoot van moeder zit,
kan tegelijkertijd heel dicht bij God zijn.
Want waar geborgenheid is, daar woont God!

En twee geliefden, die hand in hand over straat lopen,
zijn dicht bij elkaar,
maar ook bij de Bron van alle liefde, die hen overstijgt.
Want waar liefde is, daar woont God!

Het zijn juist de meest bijzondere momenten,
waarbij we op twee plaatsen tegelijk zijn.
Wanneer je echte liefde ervaart, vriendschap, trouw,
wanneer je intens geluk mag delen
of samen sterk bent in moeilijke tijden.
Dan ben je dicht bij een ander,
maar ook dicht bij God.
Op zon moment kijk je elkaar in de ogen en zegt:
God zij dank of in Godsnaam!

Maar wanneer je een dierbare verliest,
dn voelt het leven ineens heel anders.
Dn zit je vast op n plaats
of je bent helemaal nergens.
Dan zou je wensen
dat je op twee plaatsen tegelijk kunt zijn
bij je dierbaren die je ziet
en dicht bij je dierbare die je zijn ontgaan.

Zoals Ida Gerhardt ooit dichtte:

Ik zou zeven maal om de aarde gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten,
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal over alle zeen gaan,
om weer met zijn tween te staan.

Wie afscheid moet nemen van een dierbare,
moet het ene moment glimlachen om een mooie herinnering
en voelt zich op het andere moment diepongelukkig omdat het voorbij ging.

Je wilt vasthouden wat je kunt,
een foto, een brief, een jas of de stem op de voicemail.
Op zoek naar troost en een houvast.

En dan ben je weer oneindig ver van elkaar verwijderd,
wanneer je thuis komt en het is stil en leeg,
wanneer je een verhaal wilt vertellen en er is geen luisterend oor.
Kon je dan in Godsnaam maar op twee plaatsen tegelijk zijn!
Hier en bij je lieve dode.

Vandaag zijn we hier gekomen,
terwijl we proberen om op twee plaatsen tegelijk te zijn!
We noemen de namen van onze overledenen.
En voor n, omdat ieder van hen uniek was.

Omdat iedere naam een wereld van herinneringen opent
aan samen lachen en samen huilen,
aan idealen en dromen,
aan kracht en zwakte,
aan vasthouden en loslaten.

Wanneer je de herinnering blijft koesteren aan een overledene,
dan kn je soms, ineens op twee plaatsen tegelijk zijn.
Dan is jouw hart bij die ander
en leeft hij of zij in jouw idealen, in je vreugde en je verdriet.

Toon Hermans verwoordde dat ooit treffend:
Nu je mijn handen meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Leven en dood
zijn als werelddelen die liggen aan de uitersten van een zee,
je ziet de overkant niet, maar er is land voorbij de horizon.
Onze overledenen wonen in onze herinneringen
n zijn kind aan huis bij God.
Want in geborgenheid woont God
en waar God woont dr s geborgenheid.
In liefde woont God
en waar God woont dr is liefde.

Laat ons daarom bidden

Wij zouden op twee plaatsen
tegelijk willen leven.
Om die ander te omarmen,
al is het maar even.

Ons verstand zegt
dat het nu eenmaal zo is.
Maar ons hart spreekt tegen
vol pijn en gemis.

Alleen U kunt ons dragen
voorbij de horizon.
Wees voor levenden en doden
voorgoed de levensbron.

Loop met ons verder,
samen, hand in hand
en neem onze lieve doden
op uw schoot aan de overkant.

Wie in liefde woont
leeft in deze aardse tijd
maar is tegelijk kind aan huis
in uw eeuwige heerlijkheid.

Amen!

 

 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey