Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Achttiende zondag door het jaar (A)
30 en 31 juli 2011
 
 

Schriftlezingen:

Eerste Lezing: Romeinenbrief 8, 35.37-39

Evangelie: Mattheus 14, 13-21

Verkondiging (preek):

Een van de bekende werken van Vincent van Gogh,
is het schilderij van "de aardappeleters".
De kunstenaar heeft een tafereel vastgelegd in een huiskamer in Nuenen.
Je ziet er de armoede aan af:
mensen zitten aan een ruwhouten tafel,
in het schijnsel van een armzalige petroleumlamp.
Midden op tafel staat één schotel met aardappels,
waaruit heel het huishouden moet eten.

Op het eerste oog ziet het er erg somber en donker uit.
Maar aan de andere kant is het ook een heel mooi schilderij,
juist omdat er saamhorigheid uit spreekt.
Ieder prikt een aardappel aan zijn vork, vanuit die ene kom.
Die mensen uit Nuenen hadden niet veel,
maar wat ze hadden, dat deelden ze.
Hun tafel was nauwelijks gedekt,
maar er was plaats voor een heel huishouden.

Vincent van Gogh vereeuwigde een familie uit zijn tijd.
Wanneer we in onze tijd kijken naar zijn schilderij,
dan kan dat ons aan het denken zetten.
Hoe ziet het er uit aan onze eigen tafel?
Waarschijnlijk staat er meer op, dan een schotel met aardappels.
De meeste tafels zijn netjes gedekt,
met voor ieder een eigen bord en een eigen bestek.
Gelukkig is er op de meeste plaatsen genoeg voor iedereen.
En gelukkig bestaat ook in onze tijd gastvrijheid
heel wat mensen hebben wat over voor hun naasten en buren.

Maar de vanzelfsprekendheid waarmee de aardappeleters delen van hun armoede
is niet altijd zo vanzelfsprekend in onze samenleving.
Nauwelijks was bekend dat er een financiële crisis was,
of er werd gesproken over bezuinigingen op ontwikkelingshulp.

Wanneer de schotel op tafel minder vol is,
dan kun je reageren door minder mensen aan tafel toe te laten.
Maar je kunt het ook ánders doen!
Dat leert Jezus ons vandaag in het Evangelie.

Een grote menigte is gekomen omdat ze hongerig zijn naar de woorden van Jezus.
En Hij voedt hen met een Boodschap vol hoop,
met verhalen over God en over mensen die een Godsgeschenk kunnen worden.
Zijn goede boodschap wordt met hart en ziel opgenomen door de menigte
die rond Jezus zit in het gras.
Maar dan begint links en rechts een buik te rammelen.
Na al dat geestelijk voedsel, is het tijd om ook het lichaam te voeden.

De apostelen zien een probleem op zich afkomen!
Zoveel mensen zijn er …
en maar zo weinig eten.
Wat doe je dan?
Je gezond verstand gebruiken en die menigte wegsturen,
zodat er in ieder geval genoeg is voor de eigen groep.
Dat lijkt de logische oplossing.

Maar Jezus volgt een andere logica.
Hij gelooft in de kracht van delen, in saamhorigheid.
Waar mensen samen rond de tafel willen zitten,
daar zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

De apostelen zien te veel monden om te vullen.
Jezus ziet voldoende handen om te delen!

Daarom zegt Hij tegen zijn apostelen:
“Geven jullie die mensen maar te eten!”
Begin met delen en stuur niemand weg.
Ook het kleinste stukje brood kun je immers delen.

Al brekend en delend gebeurt er iets wonderlijks.
Er blijkt genoeg te zijn voor iedereen.
Zelfs méér dan genoeg.

Jezus leert ons een tijdloze les.
In een wereld waarin mensen alleen hun eigen bord vullen
met brood of aardappels,
met geld of goed,
met aandacht of tijd,
daar ontstaat schaarste
en komen anderen tekort.

Maar in een wereld waar mensen beginnen te delen,
daar blijkt vaak genoeg te zijn, voor mensen hier en ginds.

Op de tafel van de aardappeleters staat één schotel, waaruit allen eten.
Mensen die in Afrika, Azië of Zuid-Amerika geweest zijn,
vertellen je vaak hetzelfde.
Dat gastvrijheid daar de armoede overstijgt
en dat in armzalige hutten en krotten vaak meer plaats is aan tafel
dan in villa’s en paleizen.

Niet wie hééft is rijk, maar wie gééft is rijk.
Daaraan worden we telkens weer herinnerd wanneer we hier samenkomen.
Want in de kerk eten we uit dezelfde schaal, van het ene brood.
Om het verlangen naar saamhorigheid te voeden.
Als kinderen van één en dezelfde Vader.
Het heilig Brood is er voor ieder die hart en handen opent,
gekleurd of blank,
jong of oud,
vrouw of man,
sterk of zwak,
rijk of arm,
dat maakt aan de tafel van de Heer niets uit.

Het heilig Brood is er al voor iedereen …
nu alleen nog het dagelijks brood.

Amen!

Zending en zegen:

Tijdens een vakantie las ik ooit de volgende tekst:

“Fünf sind geladen,
zehn sind gekommen.
Gieβ Wasser zur Suppe
und heiβ alle wilkommen”

Vijf waren uitgenodigd,
tien zijn gekomen.
Doe wat water bij de soep
en zeg: wees allen welkom.

Zo begint ook het koninkrijk van God.
De soep kan een beetje dunner worden,
maar de naastenliefde zal je voeden
en niets zal je dan van de liefde van God kunnen scheiden.

Ga zo van hier heen
als mensen van God:

+  Vader, Zoon en Heilige Geest.
 Amen.


 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey