Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Zevende zondag door het jaar (B)
21 en 22 februari 2009
 
 

Schriftlezingen (uit de profeet Jesaja en uit het Evangelie volgens Marcus)

* Eerste lezing Uit de profeet Jesaja

Zo spreekt de Heer: gedenk niet langer wat vroeger gebeurd is
en geef niet al uw aandacht aan wat eens is geschied; zie, Ik ga iets nieuws maken,
het is al aan het kiemen, weet u dat niet?
Ik ga een weg leggen in de woestijn en rivieren in het dorre land.
Het volk dat Ik voor Mij heb gevormd, zal mijn lof verkondigen.
U hebt Mij niet geroepen, Jakob, u hebt zich om Mij niet moe gemaakt, o Isral.
U hebt Mij slechts de last van uw zonden opgedrongen en Mij met uw misdaden moe gemaakt. Toch wis Ik, en niemand anders, uw weerspannige daden uit om wat Ik ben
en Ik zal uw zonden niet langer voor ogen houden.

* Evangelielezing volgens Marcus 

Toen Jezus enkele dagen later weer in Kafarnam kwam,
hoorde men dat Hij thuis was.
Er liepen zoveel mensen te hoop
dat ze zelfs niet meer bij de deur konden komen, en Hij sprak hen toe.
Ze kwamen een verlamde bij Hem brengen, door vier man gedragen.
Omdat ze de man niet bij Hem konden krijgen vanwege de menigte,
haalden ze de dakbedekking weg boven zijn hoofd,
en toen ze een opening gemaakt hadden,
lieten ze het bed waar de verlamde op lag, zakken.
Bij het zien van hun vertrouwen zei Jezus tegen de verlamde:
`Vriend, uw zonden worden u vergeven.'
Nu zaten daar een paar schriftgeleerden
die hun bedenkingen hadden:
`Hoe kan die man zoiets zeggen?
Hij lastert God.  Wie anders dan de enige God kan zonden vergeven?'
Jezus doorzag meteen dat ze deze bezwaren hadden
en zei tegen hen:
`Waarom hebt u eigenlijk bezwaren? Wat is eenvoudiger?
Tegen de verlamde zeggen:
`Uw zonden worden vergeven'', of zeggen: `Sta op en pak uw bed en loop?''
Maar opdat u weet dat de Mensenzoon bevoegd is
om op aarde zonden te vergeven ',
zei Hij, nu tegen de verlamde:
`Ik zeg u, sta op, pak uw bed en ga naar huis.'
En hij stond op, pakte meteen zijn bed
en ging weg voor het oog van iedereen,
zodat ze allemaal verrukt waren en God verheerlijkten.
`Zoiets hebben we nog nooit gezien', zeiden ze.


Verkondiging (preek),

Onlangs werd het nieuwe ziekenhuis van Sittard-Geleen in gebruik genomen. Wanneer je daar voor de eerste keer binnen komt, dan kijk je je ogen uit. Het is even wennen aan zo een hypermodern gebouw. Bezoekers hebben dan ook uiteenlopende meningen over het nieuwe ziekenhuis. De een vindt het prachtig en een ander spreekt van overdreven luxe. Maar iemand die pas opgenomen is geweest, zei het volgende:
 Je kunt er pas over oordelen wanneer je in het ziekenhuis hebt gelegen.
 Dan merk je dat de grootste luxe nog steeds bestaat uit de zorg en aandacht
 die je van het personeel mag ontvangen!

Je moet het ervaren hebben om te kunnen oordelen. Dat is wel vaker zo in het leven; ook in het Evangelie van vandaag. Daar gebeurde van alles Jezus is in de stad en van overal stromen de mensen toe. Ze zoeken naar geloof, hoop en liefde en dan zijn ze bij Jezus aan het goede adres. Het is dan ook een drukte van jewelste voor zijn deur. Van overal dringen de mensen op.

En dan wordt de schijnwerper ineens gericht op een verlamde man. Hij is het middelpunt van de aandacht. Tenminste dat lijkt zo. Eigenlijk is hij meer het lijdend voorwerp.
Alle mensen hebben wel iets over hem te zeggen en zijn vrienden zeulen met hem door de menigte heen. Ze komen niet via de voordeur bij Jezus en proberen het dan via het dak. De vrienden maken een opening en laten de lamme zakken tot voor de voeten van Jezus.
Je moet je eens voorstellen hoe dat allemaal gevoeld moet hebben voor die lamme op zijn matras. Al dat gedoe terwijl je zelf niets kunt doen.
Al die drukte terwijl je zelf geen vinger kunt bewegen.
Mensen die niet met je praten, maar over je praten.
Je moet het zelf hebben ervaren, om te oordelen hoe dat voelt.
Zieken, ouderen en gehandicapten kunnen daar vaak over meepraten: hoe het is om lijdend voorwerp te zijn.

Maar dan is er in het Evangelie eindelijk Iemand die het woord richt tot de lamme. Hij spreekt Hem aan en zegt:
 Je zonden zijn vergeven!
Het is Jezus, die de man aanspreekt.
 Je zonden zijn vergeven !
Het lijkt cru om dat tegen een lamme te zeggen, maar het is niet zonder reden dat Jezus zo spreekt. In die tijd werd ziekte namelijk gezien als een straf van God. Als een boete voor jouw zonden, of die van je ouders.
En daar maakt Jezus in n ademtocht een einde aan. Je zonden zijn vergeven.
Je hoeft je niet af te vragen Waar heb ik dit aan verdiend? Want je hebt het niet verdiend. God wil niet dat mensen lijden. Het doet Hem pijn wanneer jij pijn hebt.

De lamme begrijpt wat Jezus bedoelt. De man sputtert niet tegen. De woorden van Jezus blijken hem goed te doen. Nog voordat zijn lichaam op kan staan, verheft zich zijn geest.

En Jezus blijft zich richten tot de man tegenover Hem. Wanneer de schriftgeleerden mopperen omdat Jezus zonden vergeeft, spreekt Jezus de lamme opnieuw aan. Die twee zijn elkaar gaan verstaan.
Sta op, neem je bed en wandel.

En de man stt op, rolt zijn matras op en loopt naar buiten. Hij heeft ervaren wat Jezus bedoelt:  Het is geen zonde wanneer je ziek of zwak bent.
Het is zonde wanneer je over anderen oordeelt, wanneer je op iemand neerkijkt of veroordeelt.

De lamme gaat naar buiten; hij kan lopen. Hij kan met zijn geloof uit de voeten.
Hij kan recht voor God staan.
Wellicht heeft hij bij het naar buiten gaan een vreugdesprong gemaakt en de woorden van Jesaja gezongen, die klonken in de eerste lezing:

 God gaat iets nieuws beginnen.
 Het is al begonnen.
 Zie je het niet?

 

        
 
 
2018 Parochie Pey