Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Zestiende zondag door het jaar (A)
19 en 20 juli 2014
 
 

Schriftlezingen:

Eerste Lezing: Wijsheid 12, 13.16-19

Evangelie: Mattheus 12, 24-30

Verkondiging (preek):

Soms lijken kinderen sprekend op hun ouders of grootouders.
Dan heeft een kind dezelfde kleur haren als de vader
of dezelfde kuiltjes in de wangen als moeder.
Ook qua temparament zie je dat soms.
Iemand kan net zo’n goeie lubbes zijn als zijn opa
of net zo vol grapjes zitten als Oma.

Wanneer je een familie een beetje kent,
dan ontdek je zulke gelijkenissen al snel.
De Bijbel zegt dat Jezus voortdurend gelijkenissen gebruikte.
Vandaag spreekt hij over tarwe en onkruid.
Hij doet dat niet om mensen in hokjes te stoppen.
Jezus zegt niet: “Jij bent goed en jij deugt niet!”
Nee, in zijn gelijkenissen houdt Hij mensen een spiegel voor.
Hij vraagt: “Op wie lijk jij nou?”

Lijk jij op het goede gewas, op de tarwe, die vrucht draagt en honger stilt?
Of lijk je misschien op het onkruid dat overwoekert en verstikt?
Wanneer je de vraag zo stelt, dan komen de woorden van Jezus ineens een stuk dichterbij … en dat is juist de bedoeling.

Wie eerlijk is, zal moeten antwoorden:
“Eigenlijk heb ik wel van beiden iets!”

Want het leven bestaat uit licht en donker,
uit waarheid en leugen,
uit groeien en verdorren.
Ook op de mooiste vensterbank ligt wel eens stof.

Jezus vertelt de gelijkenis over het graan en het onkruid niet,
om de wereld in hokjes te stoppen.
Hij wil onze ogen openen om het verschil tussen goed en kwaad te zien,
in anderen én in jezelf.

Laten we daarom nog even terugkeren naar het Evangelie.
Het verhaal begon heel voorspoedig.
De tarwe staat er goed bij en een rijke oogst wordt verwacht.
Maar dan is er ineens paniek.
Tussen de tarwe wordt onkruid ontdekt.
Meteen begint de droom van de oogst te barsten.
De knechten willen het veld opstormen en het onkruid met wortel en al verwijderen.

Maar de eigenaar van de akker heeft een andere visie.
Ook hij ziet de akker, met links en rechts het opgroeiende onkruid.
Maar allereerst heeft hij oog voor de tarwe.
Daarom neemt hij een wijs besluit.
Het is gevaarlijk om het onkruid meteen uit te trekken,
zeker in de stenige grond van Israël, waar wortels maar weinig houvast hebben.
Ruk je het onkruid uit, dan gaat ook je oogst eraan.
De eigenaar van de akker heeft meer vertrouwen in de groeikracht van het graan,
dan dat hij angst heeft voor het onkruid.

Het is díe houding, die Jezus ons toewenst.
Wanneer we beseffen dat in ieder mens zowel goedheid is als onkruid,
dan zal je dit milder en geduldiger maken.

Wie een ander als een bezetene te lijf gaat met oordelen,
geeft het goede in die ander geen kans om te groeien.
Dat zie je gebeuren wanneer mensen veroordeeld worden
omwille van hun huidskleur of geloof.
Wie met een open blik de ander aanziet, zal vaak verwonderd staan.
Dan heeft de ruwe bolster een blanke pit
terwijl de fijne meneer een dubbele agenda heeft.

Jezus wil onze ogen niet sluiten voor wat verkeerd is,
maar Hij leert ons om vooral te zoeken naar wat góed is.
Dan wordt je blik ruimer.
Het is niet goed om steeds weer het slechte te benadrukken.
Een samenleving die dat doet, wordt ontevreden.
En een geloofsgemeenschap die teveel spreekt over zonde en falen,
kan moeilijk de Blijde Boodschap doorgeven.

Jezus leert ons om milde mensen te zijn,
die uit eigen ervaring weten dat ieder mens licht en donker met zich meedraagt.
Jezus daagt ons uit om het licht in de ander te willen zien.
Toegegeven, dat is niet altijd gemakkelijk
en soms loop je de kans om teleurgesteld te worden.

Maar toch nodigt Jezus ons uit om vertrouwen te schenken … keer op keer!
Omdat ook God ons vertrouwt … keer op keer.

Zelfs in een geschonden wereld.
Zelfs na de dans om het gouden kalf.
Zelfs na de kruisdood van Jezus.
Zelfs dán gelooft God in de groeikracht van het goede in mensen.

Op wie lijk je nou? Op tarwe of op onkruid?
Waarschijnlijk hebben we allemaal wel iets van beiden.
Wie dat beseft zal ontdekken dat een deel van het onkruid vanzelf verdwijnt:
het onkruid van vooroordelen en vaste schijn.
De tarwe die Jezus in ons zaait, zal erbij gedijen
in een oogst van geloof, hoop en liefde.

Op wie lijk je nou?
Wie de gelijkenis van Jezus goed verstaat,
zal steeds meer gelijkenis vertonen met ... de zaaier.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey