Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Inzegening monument
3 juli 2011
 
 

De parochie van Pey-Echt bestaat 150 jaar. In het kader van het jubileumjaar is er gezocht naar een zichtbare en blijvende herinnering, die parochianen goed zou kunnen doen. Zo groeide het idee om een monumentje te plaatsen voor kinderen die voor, tijdens of na hun geboorte zijn gestorven. In vroeger tijden mochten ongedoopte kinderen niet in gewijde aarde begraven worden, hetgeen vaak blijvende wonden heeft achtergelaten. Maar ook ouders die meer recent een kindje uit handen moesten geven, missen soms een plek om te gedenken. Parochiaan en kunstenaar Sef ter Huurne werd gevraagd om een beeldje te maken, waarop hij direct positief reageerde. Sef kapte uit een witte riviersteen een moederarm met een kindje. De Bijbeltekst bij het monumentje luidt:  "Zij zullen kinderen van God genoemd worden". Op zondag 3 juli 2011 was er een korte gebedsviering zijn in de kerk van Pey, waarin de overleden kindjes werden herdacht. Aansluitend trokken we naar het monument op het parochiekerkhof waar de inzegening plaatsvond. De (jeugd)fanfare heeft de muzikale invulling verzorgd. Na afloop werd een kop koffie of thee aangeboden in het patronaat.

Wonder
verwacht, geboren
onverwacht verloren

"Zij zullen kinderen van God genoemd worden"

Wij gedenken de kinderen die voor, tijdens of na de geboorte
zijn overleden

Pey, 3 juli 2011

Muziekstuk door de (jeugd)fanfare

Begroeting:

+ In de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Vrede zij met U.

Goede middag en van harte welkom in deze herdenkingsdienst.
We gedenken vandaag de kinderen die gestorven zijn,
gedurende de zwangerschap, tijdens de bevalling of kort daarna.

Er zijn heel wat verhalen te vertellen
over het wonder van hun leven
dat zo kort duurde
en toch nooit vergeten werd.

Want al die kinderen leven verder
in herinneringen van ouders en van anderen.
In het gemis dat soms een plaats krijgt
maar dat altijd pijn blijft doen.

Vandaag willen wij uitdrukkelijk zeggen
dat zij kinderen van God waren.
Gemaakt door zijn handen
waaruit nog nooit een mensenkind gevallen is.

Inleidende tekst:

Soms valt een knop
nog vr het een bloem wordt.
Soms dooft een vonkje
nog vr het een vlam wordt.
Soms droogt een druppel
nog voor het een stroom wordt.
Soms breekt een twijgje
nog vr het een tak wordt.
Soms sterft een kindje
nog vr het een mens wordt.

Hoe kan dat? En mag dat?
Het moest toch niet mogen!
Hoe komt het, doet God dat?
Nee. God zou niet kunnen,
God wil het leven van alles en ieder
en huilt met ons mee door onze ogen.

De paaskaars wordt aangestoken

Gebed:

Pr.  God, Jezus noemde U Vader.
Als Vader kent u de vreugde,
die de geboorte van een mensenkind kan schenken.
Maar U weet ook hoeveel pijn het doet
wanneer een kind moet sterven.

Al.  Daarom komen wij vandaag bij U
met in ons hart de namen
van onze overleden kinderen.
Nog steeds wonen zij in onze herinneringen.
Nog steeds missen wij hen
en vragen ons af
hoe het met hen gaat.

Pr.  Laat dit licht in ons midden
een afspiegeling zijn
van het eeuwige Licht dat hen veilig
omgeeft in uw Koninkrijk.
Al. Amen.

Muziekstuk door de (jeugd)fanfare

Verhaal uit de Bijbel:

In het Oude Testament wordt het verhaal verteld van zeven broers.
Ze worden vermoord door een slechte koning,
die het niet kan verdragen
dat de jongens kiezen voor de weg die hun geloof hen wijst.
In het verhaal klinkt heldhaftige taal.
Maar dan komt de moeder aan het woord
en zij laat haar hrt spreken.
Ik lees u voor uit het Tweede Boek van de Makkabeen.

Toen de moeder haar zonen had zien sterven,
sprak ze tot haar jongste:
Mijn kind, ik heb je maandenlang gedragen in mijn schoot
en gezorgd dat je niets tekort kwam.
Ik heb je op handen gedragen, gevoed en zien groeien
en pas vandaag weet ik dat mijn woord het laatste niet is.
En toch vraag ik je:
Kijk nog n keer naar al wat leeft
en geloof mij:
uit niets is het gemaakt en dat heeft God gedaan.
Zo ben jij zelf uit niets gemaakt en ook dat heeft God gedaan.
Ik was bij jou
en jij in mij,
maar hoe je in mij groeide, dat gaat mijn verstand te boven.
Gevoeld heb ik het wel,
maar ik kon het niet doorgronden.
En nu ik je niet meer voel, begrijp ik wel
dat Hij die gisteren leven gaf,
het morgen niet zal nemen,
omwille van zijn trouw.

Enkele woorden:

Lieve mensen,

twee weken geleden waren de voorbereidingen voor deze dag ver gevorderd.
Het beeldje moest alleen nog geplaatst worden, de viering was klaar
en het interview voor het parochieblad geschreven.

En toen kwam het bericht dat Jarno gestorven was, een kindje van 4 maanden.
Vanaf zijn geboorte had hij gevochten om in leven te blijven.
In zijn jonge leventje had hij alleen ziekenhuizen gezien,
Maastricht, Nijmegen, Leuven totdat hij op 15 juni stierf.

De uitvaart heeft plaatsgevonden in de kerk van Koningsbosch.
Tijdens het gesprek met de ouders van Jarno, raakte het mij,
hoevl zij over hun kindje konden vertellen.
Jarno heeft in zijn korte leventje geen woord kunnen spreken.
Vanwege de beademing hebben zij hem zelfs niet horen huilen.

Maar zijn leven heeft toch een boodschap achtergelaten.
Zo beleven het Vera en Peter, zijn ouders.

Ze vertelden over de manier waarop Jarno hen aankeek.
Over gebaren die ze hem zagen maken.
maar vooral over de liefde die ze gevoeld hebben.

Het leven van Jarno was zo kort
en toch heeft hij een eigen verhaal verteld.
Hij wist het hart te raken, van de mensen die hem leerden kennen.
Ook zonder woorden, wist hij zoveel te zeggen.
Hij riep een heel nieuw gevoel van liefde bij hen op.
Hij leerde hen de kracht van eenvoud en puurheid van leven.
Hij bracht hen bij de Bron van liefde.
Van dat laatste waren zijn ouders overtuigd,
daarom hebben ze Jarno laten dopen.
Omdat ze geloven dat hun kind, een kind van God is.

Dat is een van de vele verhalen over kinderen:
verwacht, geboren en onverwacht verloren.
Kindjes die een diepe indruk hebben nagelaten.
Zodat moeders herinneren zich zelfs na vele jaren nog weten te herinneren
hoe het was om dat kind te dragen.
Zoals die moeder uit het Bijbelverhaal het verwoordde:

Het gaat je verstand te boven
dat uit het niets zoiets moois als een kind kan groeien.
Je voelt het, maar het is niet te doorgronden.

Maar ook gaat het  je verstand te boven
dat zon kostbaar Godsgeschenk niet mocht blijven.
De moeder uit het Boek Makkabeen houdt zich vast aan het geloof
dat God die dit leven maakte
het niet zomaar verloren laat gaan.

Nu ik je niet meer voel, begrijp ik wel
dat Hij die gisteren leven gaf,
het morgen niet zal nemen,
omwille van zijn trouw.

De ouders van Jarno en die moeder uit het Oude Testament
vinden kracht in het geloof dat hun kind voorgoed kind van God is.
Dat is hun troost en houvast in de diepte van het verdriet.

Hoe hard was de tijd, waarin haast het tegenovergestelde beweerd werd.
De tijd waarin ongedoopte kinderen niet in gewijde aarde begraven mochten worden
en ouders in het ziekenhuis geen kans kregen om hun doodgeboren kindje te zien.
Dit jaar waarin we het jubileum van de parochie vieren,
laat ons beseffen dat heel wat ouders nooit de kans hebben gekregen
om hun wonder in Gods handen te leggen.
Juist daarom is het zo goed dat er een monumentje staat op het kerkhof.
In dat beeldje kun je al die kinderen herkennen
die rond de geboorte gestorven zijn.

Het liet me denken aan een rondleiding in een kerk in Beieren,
waarin honderden engelen te zien waren,
 in alle hoeken van het barokke bouwwerk.
Een kunstenaar had die engelen kindergezichtjes gegeven,
om in een tijd van grote kindersterfte, de ouders te troosten.
Het was alsof hij wilde zeggen:
Kijk maar naar die engelen,
er is vast en zeker n bij die lijkt op jouw engeltje!

Hopelijk kunnen dat ook de mensen ervaren, die komen bij het beeldje op het kerkhof.
Het draagt de naam van hun kind.
Het draagt de naam van uw kind.
Want het zal "kind van God" genoemd worden.

Gedicht:

Lief kind, jij hebt me dingen laten zien
die ik van anderen niet had kunnen afkijken.
Van jou heb ik dingen geleerd
die een ander
mij niet had kunnen bijbrengen.
Jij leerde mij de kracht van eenvoud,
puurheid van leven.
Jij bracht mij z dicht
bij de Bron van liefde, bij God.
Jij liet mij ontdekken
hoe groot een klein leventje kan zijn.

Sef ter Huurne vertelt over het monumentje

Muziekstuk door de (jeugd)fanfare

Voorbede:

Le. God, ontferm U,
 wij missen onze kinderen
 hoe kort of lang geleden
 het afscheid ook achter ons ligt,
 we hebben het nooit achter
 ons kunnen laten.

Al. Zij zullen kinderen van God genoemd worden.

Le. Als pluisjes op de wind
 zijn zij van ons heengegaan.
 Neem hen op, neem hen aan,
 dat zij bij U blijven bestaan.
 Koester hen, liefkoos hen,
 warm hen, bewaar hen.

Al. Zij zullen kinderen van God genoemd worden.

Le. Hebt Gij niet gezegd:
 Ooit breekt een nieuwe mogen aan, wat in liefde verbonden is
 zal niet verdwijnen. En:  Ik heb een zwak voor de minsten en kleinen?

Al. Zij zullen kinderen van God genoemd worden.

Le. God, laat onze hoop toch verder gaan.
 Misschien dat wij ooit weer
 deze kinderen ontmoeten
 voor eeuwig begroeten
 in andere tijden
 waar al ons verdriet en lijden
 in zien en begrijpen is overgegaan.

Al. Amen.

Ieder wordt uitgenodigd om een kaarsje te ontsteken aan de paaskaars
Tijdens het ontsteken van de kaarsjes speelt de (jeugd)fanfare

We trekken naar het monument

Gedicht

Ergens
buiten de rand van het bestaan
ligt wat geen mens kan weten:
waarom wij komen,
waarom wij gaan.

En is er
Die het heelal omspant
en ons geborgen houdt
in Zijn Hand.

Inzegening

Onze Vader & Wees gegroet

Slotgedachte:

Je kwam voorbij:
een onuitwisbaar ogenblik,
het was geen droom.
Wij hebben je gedragen,
jij hebt ons aangeraakt.
Jouw naam:
een vingerafdruk in ons bestaan.

Afsluitende zegenbede

Slotmuziek

 

        
 
 
2017 Parochie Pey