Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Veertiende zondag door het jaar (A)
2 en 3 juli 2011
 
 

Schriftlezing:

Evangelie volgens Mattheüs 11, 25-30

Verkondiging (preek):

Afgelopen dinsdagavond stonden heel wat mensen langs de weg,
sommigen met fototoestellen en filmcamera’s.
Ze wilden het moment vastleggen,
waarop een enorm gevaarte door de straten van Pey trok.
Een vrachtwagen trok een onderdeel voort van 330 ton.
Dat zie je inderdaad niet elke dag langskomen.
Het was bijna een onvoorstelbare last … 330 ton!
Daarom waren er honderden wielen nodig, waarover het gewicht verdeeld werd.
Één band zou meteen bezwijken,
maar al die banden hadden samen wel genoeg draagkracht.

De Duitse firma die het transport regelt, heeft daar ervaring mee.
Maar soms moeten mensen ook ineens een last dragen,
waarbij ze nooit hadden kunnen voorstellen dat ooit zo’n gewicht op hun schouders zou drukken.

Anderhalve week geleden maakte ik dat van nabij mee.
In Koningsbosch was een uitvaart van Jarno, een baby van vier maanden.
De ouders hebben vanaf de geboorte gehoopt en gewanhoopt,
artsen hebben gevochten voor zijn leven
en toch heeft het kindje het niet gered.
Toen ik thuis kwam bij de ouders, stond daar de box
waarin Jarno nooit heeft gelegen,
omdat hij steeds in het ziekenhuis is moeten blijven.
De ouders moesten afscheid nemen van hun kindje.
Over een zware last gesproken!

Ze vertelden over hun pijn en verdriet.
Over het onbegrijpelijke van zo’n afscheid.
Maar ook vertelden ze over verbondenheid.
Want ze hebben elkaar vastgehouden en zijn van plan om dat te blijven doen.
En ook anderen waren er,
die een schouder aanboden om op uit te huilen.
Familie, vrienden, buren, de geestelijke verzorger van het ziekenhuis.
Allen hebben zij hun schouder gezet onder dit ondraaglijke moment.
Dat was ook te voelen tijdens de uitvaart.
Het maakte de last niet minder zwaar.
Maar het samen dragen deed goed, ondanks alles!

Ook Jezus vertelt vandaag over lasten en draagkracht.
Hij weet dat mensen het soms niet alleen redden.
Al zegt onze maatschappij dat je sterk en onafhankelijk moet zijn,
de werkelijkheid kan soms heel anders zijn.
Er zijn momenten waarop lasten te zwaar worden
en je alléén niet verder komt.

Jezus ontkent dat niet.
Bij Hem mag je kwetsbaar en afhankelijk zijn.
Hij biedt zijn schouder om op te leunen.
Zo was Hij er een leven lang.
Voor vrouwen die werden geminacht,
voor kinderen die werden weggestuurd,
voor mannen die gebroken werden.
“Kom maar”, zei Hij, dan zal Ik je last helpen dragen.
Het maakt de last misschien niet lichter, maar samen komen we er wel doorheen!

Jezus gebruikt daarbij een beeld uit zijn tijd.
In het Heilige Land kon je in Jezus’ dagen regelmatig zien
hoe ossen of ezels voor de ploeg liepen of een kar voorttrokken.
Meestal liepen twee trekdieren naast elkaar, met over hun schouders een juk.
Door dat juk werden de krachten verdeeld.
Het sterke dier hiep het zwakke dier mee te dragen.

Dát staat Jezus vandaag voor ogen, wanneer hij spreekt over een juk.
Hij wil zijn schouders onder ons leven zetten,
om onze lasten mee te helpen dragen.
En hij vraagt aan ons, als zijn volgelingen, om hetzelfde te doen.

Je kunt jezelf en anderen niet afschermen tegen de lasten van het leven,
maar je kunt wel helpen om die draagbaar te maken.
Mensen kunnen elkaar bevrijden van extra lasten,
van bitterheid, eenzaamheid of hardheid.

Gelukkig zie dat op heel wat plaatsen gebeuren.
Waar een zieke zich gedragen weet door familie,
door een betrokken huisarts, door vrienden met een luisterend oor.
Of waar een jongere wordt opgevangen
en met al zijn onzekerheden een ander lastig mag vallen.

Ook de ouders van het baby’tje Jarno
hebben het mogen  ervaren:
wanneer een onmenselijke last op je schouders terecht komt,
dan maakt het een wereld van verschil
of anderen die last met je willen meedragen.

Jezus nodigt ons uit om zijn voorbeeld te volgen
en het leven te delen … in Gódsnaam!
Vanuit het besef dat mensen elkaar kúnnen dragen
en dat Gód ons allen draagt.

Amen!

 

 

 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey