Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Willibrordzondag
6 en 7 november 2010
 
 

Dit weekend vieren wij het begin van de kerk in onze streek. Zaterdag 6 november is het feest van "de verkondigers van het geloof in onze streken", waarbij we Servatius en de eerste Limburgse bisschoppen gedenken. Op zondag 7 november vieren we het feest van Willibrord, die later in heel Nederland het Christendom bracht, zodat hij de patroonheilige is geworden van de Nederlandse Kerkprovincie.

Schriftlezingen:

Jesaja 52, 7-10 en Mattheus 28, 16-20

Verkondiging (preek):

Tegenwoordig wordt er heel wat onderzoek gedaan naar stambomen.
Soms zoeken mensen uren in archieven,
op zoek naar een verre voorouder.
Of ze reizen naar familieleden, in de hoop dat daar een foto te vinden is
of een ontbrekend verhaal.
Het kan fascinerend zijn om te ontdekken waar je wortels liggen,
wat de familiegeschiedenis is.

Vandaag neemt de kerk ons eigenlijk ook mee op een zoektocht
naar onze voorouders, naar het begin van de kerk in Nederland.
Wanneer we kijken naar de stamboom van het christendom in Nederland,
dan klinken namen uit een ver verleden.

Op 6 november vieren we de eerste verkondigers van het geloof
in onze streken.
In het jaar 350 was het Servatius die vanuit Armeni naar Maastricht kwam.
Hij bracht het Christendom vooral naar de Romeinen, die hier woonden.

Na hem bleef er een kleine Christelijke gemeenschap,
die rond Maastricht en Luik gevestigd was.

Maar het echte begin van de kerk in Nederland zou eeuwen later plaatsvinden.
Dan stapt een jonge Engelse monnik in een boot
en vaart naar ons land.
Samen met elf andere monniken zet hij voet op onze bodem.
Met zn twaalven zijn ze, net zoals de eerste apostelen van Jezus.
Willibrord vertelt over Jezus, met woorden en met zijn voorbeeld.
Hij spreekt over de goede boodschap en doet zelf goed.
Zo weet hij het hart te raken van vele mensen in ons land.

Willibrord is een gedreven man.
Hij komt in Friesland en in Utrecht,
maar ook in het Limburgse land laat hij zijn sporen achter.

Hij slaat putten, om mensen te kunnen dopen met levend water.
En wanneer hij verder trekt,
dan laat hij een gemeenschap achter
waarin de woorden van Jezus verder gedragen worden.

Uiteindelijk leidt de weg van Willibrord naar Luxemburg,
waar hij op hoge leeftijd overlijdt.
Ieder jaar gedenken wij hem op 7 november.
En wanneer die dag op een zondag valt,
dan heeft zijn feest voorrang op de gewone zondagsviering.

En dat is niet zonder reden.
Want in een tijd waarin de kerk zoekt naar haar eigenheid
en zorgen heeft over de toekomst,
is het goed om naar je stamboom te kijken.
Waarom lukte het Willibrordus wl om mensen warm te krijgen
voor de Boodschap van Jezus en waarom is dat nu vaak zo moeilijk?

Het eerste dat dan opvalt, is de gedrevenheid van Willibrord.
Hij gelft in zijn opdracht.
Hij lft voor zijn idealen.
Hij doet zelf, wat hij anderen voorhoudt.
En maakt van zijn leven zo een levend Evangelie.

Vervolgens is er het vertrouwen van Willibrord.
Ook deze heilige moest teleurstellingen verwerken,
ook hij werd soms niet begrepen.
Maar hij vertrouwde op de woorden van Jezus, die vandaag klonken:
Ik ben met jou, altijd en overal!
Dt vertrouwen gaf hem het uithoudingsvermogen, dat de kerk nodig heeft.
Willibrord vertelde daar over Jezus, waar het leven zich afspeelde.
Bij de waterputten,
waar mensen hun dagelijkse zorgen en vreugde delen, daar was hij te vinden.
Daar stroomden de mensen toe om hem te ontmoeten
en daar vond hij het stromend water om hen te dopen.

Willibrord bouwde een bescheiden kerk.
Op zijn weg vind je geen bolwerken van macht,
maar eenvoudige kerkjes,
plaatsen van gelovige ontmoeting.
En daar gaat het toch om,
dat in alle oprechtheid geloof belfd wordt en gedeeld wordt.
Een geloofsgemeenschap die zo leeft
staat steviger dan de grootste kathedraal.

Willibrord was ook een grenzenloze gelovige.
Waar Servatius zijn goede werk nog deed onder n bevolkingsgroep,
daar ziet Willibrord een wereldwijde kerk.
Hij reist van Utrecht naar Limburg,
van Rome naar Luxemburg.
En telkens weer spreekt hij mensen aan in hun eigen taal,
in hun eigen leven.
Willibrord bouwt geen kerk met grenzen, maar een kerk met een hart.
En dat verstaan velen die hem ontmoeten,
ook komen ze uit verschillende culturen.

Wanneer je zo stilstaat bij het leven van die heilige uit de zevende eeuw,
dan wordt het duidelijk waarom zijn feest zo belangrijk is.
Want in dat goede begin
kunnen wij wegen vinden naar de toekomst.
Door gedreven en met vertrouwen,
bescheiden en grenzeloos te geloven
in de Heer die altijd bij ons is.

Of zoals de tekst van een Willibrorduslied het zegt:

Wat deed die monnik hier?
Als God hem niet gevangen had
dan was hij nooit gekomen
Als God hem niet gezonden had
dan was hij blijven dromen
en niet over zee gegaan

Het oude woord klinkt vastberaden
Wie niet zijn leven geeft, verliest
Maar wie zijn leven geeft, die kiest
en toekomst wordt gegeven.
Sint Willibrord, leer ons verliezen
om nu opnieuw te leven.

Amen!

 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey